Μια σημείωση σχετικά με το παράδειγμα, όχι ένα δεύτερο κεφάλαιο

Η κάρτα περιέχει μια πρότυπη πρόταση. Η σημείωση δίπλα της είναι ένα μικρό σημείωμα στο περιθώριο, όχι ένα δεύτερο κεφάλαιο. Έχω γράψει σημειώσεις που ήταν μακρύτερες από την πρόταση και μετά διέγραψα την κάρτα, επειδή έμοιαζε με εργασία. Οι κάρτες παραμένουν απλές όταν η σημείωση είναι μια υπόδειξη. «Το ρήμα στο τέλος.» «ch, όχι sch.» «Η χθεσινή τιμή.» Δεν χρειάζεται να γράψεις τίποτα περισσότερο.

Το DeutschSprechen δείχνει την πρόταση. Η σημείωση αφορά το συγκεκριμένο σημείο στο οποίο δυσκολεύεσαι. Όχι ολόκληρη τη γραμματική.

Τι επιτρέπεται να γράφεις στο καρτελάκι

Μια λέξη που σου θυμίζει, όχι που σε διδάσκει. Το σημείο στην πρόταση που σε μπερδεύει. Ένας ήχος. Ένας αριθμός που μπερδεύεις. Αν ήδη λες σωστά τον κανόνα μέσα στην πρόταση, δεν χρειάζεσαι τη σημείωση. Διέγραψέ την, μόλις μείνει απλώς εκεί. Αλλιώς, διαβάζεις τη σημείωση και δεν λες την πρόταση. Η πρόταση-παράδειγμα είναι η άσκηση. Η σημείωση είναι το μνημονικό βοήθημα, και τα βοηθήματα τα απομακρύνεις όταν έχεις κατακτήσει τη διαδρομή.

Δικές σου κάρτες: πρώτα η πρόταση, φωναχτά, μετά η σημείωση, αν χρειαστεί. Όχι το αντίστροφο. Όποιος ξεκινά με την εξήγηση, στο τέλος έχει μόνο την εξήγηση και όχι το στόμα.

Τι δεν γράφω πια πάνω στις κάρτες

Την μετάφραση ξανά. Αυτή υπάρχει ήδη στην κάρτα, στη γλώσσα που έχεις επιλέξει γι’ αυτό. Τρία συνώνυμα. Έναν σύνδεσμο προς ένα κεφάλαιο. Μια συγγνώμη. Οι κάρτες με σημειώσεις για εκθέσεις γίνονται έγγραφα. Κανείς δεν επαναλαμβάνει έγγραφα με το διάστημα του SRS. «Άλλη μια φορά» ή «το ξέρω» γίνεται τότε άσκηση ανάγνωσης. Το «το ξέρω» ισχύει όταν η πρόταση έχει βγει από το μυαλό, όχι όταν έχεις καταλάβει τη σημείωση.

Να παραμένεις αόρατος στη στοίβα

Η σημείωση μπορεί να εμφανιστεί για λίγο κατά την επανάληψη. Δεν πρέπει όμως να αποτελεί το περιεχόμενο. Αν διαπιστώσεις ότι διαβάζεις μόνο τη σημείωση, κάλυψέ την την επόμενη φορά και πες την πρόταση-παράδειγμα χωρίς αυτήν. Αν αυτό δεν πετύχει, η κάρτα δεν έχει ακόμη κατακτηθεί. Πίσω στο διάστημα. Μία μέρα, τρεις, επτά. Αρχειοθέτησέ την μόνο όταν η πρόταση έχει κατακτηθεί χωρίς τη σημείωση.

Οκτώ κάρτες το βράδυ, δύο από αυτές φωναχτά και χωρίς να κοιτάς το χαρτάκι. Οι άλλες μπορούν να έχουν τη βοήθεια. Έτσι, η σημείωση παραμένει ένα εργαλείο και δεν γίνεται «πατερίτσα» για ολόκληρη τη στοίβα.

Έτσι, οι προτάσεις συνδέονται με τις λέξεις: Προσθήκη λέξης. Γιατί η πρόταση είναι πιο δυνατή από τη λίστα: εξάσκηση με δυνατή φωνή.

Μια γραμμή

Παράδειγμα πρότασης κανονικού μήκους, που θα έλεγες. Σημείωση τριών, τεσσάρων λέξεων, ή καθόλου. Κάρτες που μοιάζουν έτσι, δεν τις διαγράφεις από κούραση. Τις προφέρεις. Αυτός είναι ο μοναδικός σκοπός του χαρτιού στο περιθώριο: να λείπει κάποια στιγμή και η πρόταση να παραμένει εκεί.

Αν η σημείωση είναι μακρύτερη από την πρόταση, συντόμευσέ την σε μία λέξη. Σήμερα, όχι κάποια στιγμή. «Επειδή πίσω.» Αρκεί. Το υπόλοιπο μπορείς να το διαβάσεις στο Kılavuz, αν πραγματικά δεν θυμάσαι πια τη μορφή. Η εξήγηση δεν έχει θέση στην κάρτα. Είχα κάρτες των οποίων η σημείωση ήταν μισός διάλογος. Αυτές δεν τις είπα ποτέ. Τις διάβασα και τις έσβησα ξανά, από τύψεις. Οι τύψεις δεν είναι απόσταση. Από τότε που η σημείωση είναι σύντομη, λέω πρώτα την πρότυπη πρόταση και κοιτάζω μόνο αν ο ήχος παραμορφωθεί. Μια ματιά, μια λέξη, ξανά δυνατά. Μετά η επόμενη κάρτα. Οκτώ τεμάχια. Δύο χωρίς καμία σημείωση, ως δοκιμή. Αν τα δύο είναι σωστά, το σημείωμα στο περιθώριο ήταν πολύ μικρό. Αν δεν είναι σωστά, η κάρτα μένει στη στοίβα. Το σημείωμα δεν γίνεται μεγαλύτερο. Η πρόταση γίνεται πιο σύντομη, μέχρι να βγει. Τρεις λέξεις στο περιθώριο, ή καμία. Η πρόταση-παράδειγμα είναι το επίκεντρο της βραδιάς. Η σημείωση μπορεί να λείπει. Η πρόταση όχι.

Το DeutschSprechen δίνει χώρο στην πρόταση-παράδειγμα. Η σημείωση παραμένει στο περιθώριο, σύντομη, και κάποια στιγμή εξαφανίζεται. Η πρόταση παραμένει.