Kaart vegen: herhalen of ik weet het

Een kaartje dat je alleen herkent, is nog geen kaartje dat je kunt noemen. Toch is vegen de snelste manier om de stapel op orde te brengen. Herhalen. Of: ik weet het. Twee gebaren. Geen raadspelletje met vier vakjes.

In deze app om woordenschat te leren blijft de voorbeeldzin op de kaart staan. Je veegt geen kaal woordpaar weg en denkt dan dat het lidwoord er wel op de een of andere manier bij komt. De zin is de reden waarom dit tempo überhaupt mogelijk is. Snel ja. Leeg nee.

Wat de twee gebaren echt betekenen

„Herhalen“ betekent: vandaag nog niet zeker. De kaart blijft in omloop. „Ik weet het“ betekent: ik kan het zeggen, niet alleen maar knikken. Als je op „Ik weet het“ drukt, terwijl je het artikel hebt geraden, lieg je tegen de kalender. SRS onthoudt dat. Over een paar dagen komt de kaart beleefd terug, en dan erger je je aan jezelf, niet aan de app.

Ik druk alleen op „ik weet het“ als ik de zin hardop heb gezegd. Zachtjes in mijn hoofd telt niet. De mond is trager dan de duim. Dat is het punt.

Tempo zonder hectiek

Twintig kaartjes in tien minuten is prima, als elk kaartje een zin bevat. Tweehonderd op zondag is een prestatie van formaat. Op maandag is de stapel beledigd en jij ook. Liever een korte ronde op vier dagen dan één heldendag. De widget op het startscherm geeft het aantal te doen weer. Hij prijst niet en scheldt niet. Een getal.

Bekende woorden moeten uit de ronde

De meest voorkomende vorm van valsspelen bij het oefenen van woordenschat: alles blijft in de stapel zitten, ook wat er al weken in zit. Dan zie je steeds dezelfde makkelijke kaartjes en voel je je ijverig. In DeutschSprechen vallen woorden die je als ‘bekend’ markeert uit de actieve ronde. Ze gaan naar het archief als ze echt vastzitten. De gaten blijven.

Dat voelt in het begin wat armoediger aan. De stapel wordt kleiner en gemener. Goed zo. Je werkt aan wat nog wankelt, niet aan wat je al op de koelkast kunt lezen.

Zin blijft zichtbaar

Bij het doorbladeren wil het oog maar dat ene woord zien. Tussen het naar beneden kijken door. Voorzetsel, werkwoord, uitgang. Als de zin ‘trotzdem’ op de verkeerde plaats staat en dat jouw probleem is, schrijf dan een notitie op precies die kaart. Niet in een tweede notitieboekje dat je nooit opent. De notitie gaat mee met de kaart.

Er staan meer dan vijfduizend voorbeeldzinnen klaar, gesorteerd op niveau. Je hoeft ze deze week niet allemaal te behandelen. Je moet die aanpakken die bij jouw niveau horen en die je deze week wilt zeggen.

Na het vegen: die ene zin

De kaart is niet het gesprek. Neem na acht kaarten er één mee naar de KI of de taalgroep. Dezelfde formulering, geen gewaagdere. Wie alleen maar wegveegt, heeft een opgeruimde stapel en een stille mond. Wie wegveegt en een zin hardop uitspreekt, heeft beide.

Het ritme erachter is bekend: één dag, drie, zeven, dertig, negentig. Je hoeft de getallen niet uit je hoofd te leren. Je moet stoppen met het halen van nieuwe kaarten als het aantal te doen kaarten boven de twintig ligt. Eerst de achterstand wegwerken, dan pas nieuwe. Zo blijft woordenschat oefenen een rondje en geen opstapje.

Meer over de tussenpozen vind je bij SRS. De weg in de app: Oefening.

Als je het gebaar haat

Dan is de limiet te hoog. Tien eerlijke kaartjes. Niet de ambitie van zomaar iemand op internet. De app houdt het dagdoel klein. Maak daar gebruik van. Een volle limiet die je nooit haalt, is slechts een rood vlaggetje. Een kleine limiet die je wel haalt, is een woensdag die echt heeft plaatsgevonden.

Wat ik weglaat

Geen muziek over de kaartjes heen, als ik de uitgang wil horen. Auto-play is een andere modus, voor als je handen elders bezig zijn. Bij het vegen is de duim snel en moet het oor meekomen. Eén stem is genoeg, die van het kaartje.

DeutschSprechen is hiervoor gemaakt: flashcards Duits, zin zichtbaar, bekend woord weg, te leren woord terug. De rest is discipline, en die is klein genoeg om in een treinreis te passen.