De knoppen in jouw taal, de zinnen in het Duits

De app in het Turks gebruiken en Duits spreken is geen tegenstrijdigheid. Het is een taakverdeling. Meer dan dertig talen voor de gebruikersinterface: menu's, aanwijzingen, de Kılavuz, voor zover de vertaling beschikbaar is. Duits leren gebeurt aan de hand van zinnen. Wie de knoppen vertaalt en ook de zinnen, oefent op de verkeerde manier. Wie de knoppen begrijpt en de zin hardop uitspreekt, doet het goed.

DeutschSprechen blijft de naam, in elke taal van de interface. Die vertaal ik niet. Het is het merk, geen Duits woord dat je uit je hoofd moet leren.

Wat vertaald wordt

De wegen. App-instellingen, widget, waar de kaarten staan, hoe je ‘melden’ en ‘blokkeren’ kunt vinden. Als er een aanwijzing in het Duits zou staan en je hebt niveau A1, zoek je de knop in plaats van de zin. De interface neemt die zoektocht van je over. Arabisch, Engels, Russisch, wat je ook kiest in de instellingen. De taal die je leert blijft Duits. Dat verander je niet, alleen maar omdat de knoppen vertrouwd zijn.

Een ontbrekende zin in een interface is geen reden om de oefening op te geven. Sommige pagina’s vallen terug op het Duits als de vertaling niet klopt. Zoek dan de knop via het pictogram en oefen toch door. De zin wacht niet op een perfecte menutaal.

Wat niet vertaald wordt

Je voorbeeldzin. „Ik heet …“ blijft Duits, ook al toont de kaart ernaast een betekenis in jouw taal. De betekenis is het hulpmiddel. De zin is het doel. SRS brengt de kaart terug. Jij zegt de Duitse zin, niet het hulpmiddel. De AI, rol, foto, discussie, situatie, antwoordt in het Duits. Vijf wisselingen. Niet „leg me dat eens uit in het Turks“ als zesde wisseling. De uitleg in jouw taal haal je er even buiten, kort, en ga je terug naar de zin.

Voor wie dit bedoeld is

Voor mensen die de tekst begrijpen en stil worden als iemand wacht. De app in het Turks, Arabisch of Engels haalt de schaamte uit de menu’s. Ze haalt die niet uit je mond. Die blijft. Een kennismakingszin, acht kaarten, een taalgroep zonder camera. Dat is het begin, in welke taal je de interface ook gebruikt.

Kinderen alleen in gezelschap van een volwassene. De vertaling van de knoppen is geen toezicht.

De start: taal. Voor wie de app bedoeld is: de smalle deur.

Een praktische avond

Laat de interface zoals je hem ziet. Zeg een zin in het Duits, hardop. Kies de kaart met die zin. Verander de interface niet om te kijken of je de menu’s ook in het Duits kunt vinden. Dat is een ander project. Duits leren is vandaag de zin. De knoppen mogen licht blijven, zodat de mond zwaarder mag zijn. Zwaar in de goede zin: je zegt iets.

Als je de menu’s op een gegeven moment in het Duits wilt

Dan later, als de zinnen goed zitten. Niet op de eerste dag, als moedproef. Ik ken mensen die de interface hebben omgeschakeld en daarna de widget-schakelaar niet meer konden vinden. De schakelaar is de weg naar het briefje op het startscherm. Dat heb je harder nodig dan een Duits menu. App in het Turks, zinnen in het Duits, naam DeutschSprechen. Drie dingen die elkaar niet tegenspreken. Acht kaarten. Eén zin. Klaar. De betekenis op de kaart mag je in je eigen taal lezen. De zin zeg je daarna in het Duits, één keer, voordat je wegveegt. Als je alleen de betekenis leest, blijft de app in het Turks een vertaaloefening. Dat is niet de avond. De avond draait om de Duitse zin, ook al is die wat haperig, ook al is hij kort. De knoppen blijven eenvoudig, zodat je daar ruimte voor hebt. Duits leren wordt afgemeten aan de zin, niet aan of het menu al in het Duits is. Acht kaarten, waarvan één hardop, dan dicht. Je laat de interface met rust.

DeutschSprechen laat de knoppen in jouw taal staan. De zinnen blijven Duits. Daar verander ik niets aan, alleen maar omdat er dertig verschillende interfaces mogelijk zijn.