Yazmak yerine: yapay zekâda mikrofon
Almanca konuşma tanıma
AI penceresinde yazmak, konuşmaktan çok farklı bir iştir. Doğru bir cümle yazabilirim ama bunu dışarıda söyleyemem. Bu yüzden AI’da büyük bir tuş vardır: bas, konuş, bırak.
Hareket
Düğmeye basarım, konuşurum, bırakırım. Cümle yanlış yöne giderse parmağımı çekerim. Deneme silinir. AI’nın ciddiye alacağı utanç verici bir yarım cümle kalmaz. İşin sırrı budur. Her seferinde aradığım bir menü ya da ayar yok.
Tanıma sihirli değil. Son ekleri yutuyor. Cümleyi bir kez daha, daha kısa bir şekilde söylüyorum. Anlam yeter. Mükemmel bir kayıt bekleyenler, ikinci cümleye bile geçemezler.
İlk insandan önce
Düğme benim ısınmam. Rol, fotoğraf, kısa bir durum. Ücretsiz, uygulamada jeton göstergesi yok. Kendi anahtarım varsa, o cihazda kalır. Zorunlu değil.
Beş dakika yeter. Ondan sonra, bugün ağzımın iş birliği yapıp yapmayacağını anlarım. Yapmazsa, kartlarla devam ederim. Yaparsa, konuşma grubu benim için bir sıfırdan başlangıç olmaz.
Yapmadıklarım
Kompozisyon dikte etmiyorum. Bir cümle, bir cevap, bir cümle daha. Yapay zeka soru sormalı, benim sadece onayladığım bir ders vermemelidir. Bunun için dört mod var: Rol, Fotoğraf, Tartışma, Durum. Düğme hepsinde aynı.
Hataları sesli olarak, metin alanına değil
Bir yazım hatası, ben duymadan silinebilir. Sesli bir hata ise bir saniye boyunca kulağımda kalır. O bir saniye, dersin kendisidir. Bir kez düzeltir ve devam ederim. Aynı heceyi üç kez tekrarlarsa, o zaman inatçılık olur.
Sonrasında
Grup, tuşun daha önce duyduğu aynı cümleyi alır. Hiç çalışmadığım yeni, cesur bir cümle değil.
Tuşla bir akşam, somut olarak
İnsanlarla sohbeti değil, yapay zekayı açarım. Rol modu, küçük sahne: Fırıncı, bir ekmek, bir fiyat. Taste, “bir somun lütfen”, bırak. Son ek eksikse, bir kez daha, daha kısa. Sonra karşı soru. Beş kez değişim, on beş değil. Fotoğraf sadece, eğer rol bugün işe yaramazsa: masadan bir resim, üzerinde ne olduğu hakkında iki cümle. Tartışmayı, boğazımda “çünkü” kalmayana kadar erteliyorum.
Tanıma sistemi bazen saçma sapan şeyler yazıyor. O satırla tartışmıyorum. Cümleyi, kastettiğim şekilde bir kez daha söylüyorum. Önemli olan söylemek, tutanak değil. Transkripti düzelten ve bu sırada ağzını kapalı tutan kişi, yine yazmaya devam ediyor.
Uygulamada token görmüyorum, çünkü burada paket satışı yok. Cevap yavaşlarsa, bu teknik bir sorundur, kredi satın almak için bir neden değil. Varsa kendi anahtarım cihazda kalır. Onu bir gruba ya da senkronize edilen bir nota paylaşmıyorum.
Ardından, kartlarda yer alan üç kart. SRS bunları üç gün sonra tekrar alır. Tuş bugün cümleyi duydu. Kart, cümleyi bir ay sonra tekrar ele almamamı sağlıyor.