A2: czasownik, który się pomieszał w zdaniu

Poziom A2 to etap, na którym reguły zaczynają wymagać innego miejsca w zdaniu niż to, które masz w głowie. Czas przeszły doskonały przesuwa czasownik na koniec zdania. Czasowniki rozdzielne rozdzielają zdanie. Czasownik „weil” przesuwa się na koniec, a ty pozostawiasz go na początku, ponieważ tak było w zdaniu tureckim lub angielskim. Poziom A2 w języku niemieckim polega właśnie na tym przesunięciu. Nie na braku słów.

Mówienie na poziomie A2 nie oznacza zatem głośnego czytania rozdziału. Oznacza to umieszczenie tego jednego czasownika, który dzisiaj był użyty nieprawidłowo, w dwóch zdaniach, które naprawdę są ci potrzebne.

Najpierw krzyżyk, mały

Ćwiczenie gramatyczne w aplikacji to szkielet. Dwanaście pytań, a nie cały poziom. Czerwonych nie zapamiętujesz jako listy. Zapamiętujesz jeden czasownik. „Wstać”, „robić zakupy”, „być” w czasie przeszłym złożonym – cokolwiek sprawia ci trudność. Trzy błędy to jeden wieczór. Trzydzieści to wyrzuty sumienia bez zdania.

To nie jest oficjalny egzamin. To ćwiczenie. Liczba na końcu wskazuje, nad czym usta powinny jeszcze popracować.

Potem dwa zdania, a nie dwanaście

Pierwsze zdanie samodzielnie, z wymową lub z pomocą sztucznej inteligencji. „Wstałem dzisiaj o siódmej.” Jeśli forma się nie zgadza, krócej: „Wstałem.” Zdanie drugie w grupie językowej lub, jeśli nikogo nie ma, jeszcze raz w roli. Ta sama forma, inna codzienność. Nie nowy punkt gramatyczny, bo pierwszy był żenujący.

„ponieważ” w trzecim zdaniu, jeśli dwa poprzednie się sprawdziły. „Zostaję w domu, bo jestem chory”. Czasownik na końcu. Raz na głos. Potem koniec. Kto tego samego wieczoru ćwiczy jeszcze „chociaż” i „chociaż-chociaż”, na pewno nic z tego nie wyniesie.

Czas przeszły doskonały w prawdziwym życiu

Czas przeszły doskonały umiera w przykładowych zdaniach o wymyślonych wakacjach. Żyje w tym, co zrobiłeś wczoraj. Weź wczorajszy dzień, trzy czasowniki, trzy krótkie zdania. Kartę do tego, z przykładowym zdaniem, które sam wypowiedziałeś, a nie z obcej listy. SRS przywróci je w ciągu trzech dni. Wtedy powiesz je ponownie, a nie „znam ten imiesłów”.

Tak samo jest z czasownikami rozdzielnymi. „Zadzwonię do ciebie” to zdanie. „Zadzwonić” na karcie to etykieta. Ćwicz to zdanie.

Jeśli grupa mówi zbyt szybko

Mów wolniej i powtarzaj tylko ten jeden czasownik. Nie musisz zabawiać grupy. Mówienie na poziomie A2 w grupie jest udane, jeśli czasownik został raz poprawnie wypowiedziany. Reszta rozmowy może pozostać nieco chaotyczna. Nierówna wypowiedź z poprawnym umiejscowieniem czasownika jest warta więcej niż płynna wypowiedź z czasownikiem w niewłaściwym miejscu.

Ćwiczenie znajduje się w sekcji A2. To, jak z kresek powstają zdania, zależy od umiejętności mówienia, które już znasz, jeśli ćwiczysz na głos.

Tydzień, jeden czasownik

W poniedziałek krzyżyk, zapisz czasownik, nie przepisuj. We wtorek dwa zdania samodzielnie. W środę jedno z nich w grupie. W czwartek kartki. W piątek ten sam czasownik, nowe zdanie albo przerwa. Jeden czasownik tygodniowo to pięć zasad w jedną niedzielę.

Jeśli jesteś już „prawie” na poziomie B1

W takim razie i tak ćwiczysz poziom A2, skupiając się na tym jednym czasowniku, który wciąż ci się wymyka. Poziom na papierze nie chroni zdania. Znam osoby na kursie B1, które, gdy tylko się zmęczą, zostawiają to na później. Wieczór z niemieckim na poziomie A2, dwanaście krzyżyków, dwa zdania – to nie jest krok wstecz. To moment, w którym usta nadrabiają zaległości w tabeli. Kartka z przykładowym zdaniem zostaje. Za tydzień wróci. Powtórz to, zanim otworzysz następny rozdział.

Czas przeszły doskonały z wczorajszego dnia, a nie z przerwy w nauce z podręcznika. „Zrobiłem zakupy.” Krótko. Potem zdanie z „weil”. Potem zamknij. Grupa dostaje tylko to jedno, które już było samodzielnie przećwiczone.

DeutschSprechen pokazuje ci, gdzie popełniasz błąd. Sam przesuwasz zdanie na właściwe miejsce. Raz. Potem jeszcze raz za trzy dni. To jest poziom A2, jeśli podchodzi się do tego poważnie, a mimo to nie rozbudowuje się materiału.