Uwaga dotycząca przykładowego zdania, a nie drugi rozdział

Karta zawiera przykładowe zdanie. Notatka obok to tylko krótka adnotacja na marginesie, a nie drugi rozdział. Pisałem notatki dłuższe niż to zdanie, a potem wymazywałem je z karty, bo wyglądały jak praca. Karty indeksowe pozostają proste, gdy notatka jest tylko wskazówką. „Czasownik na końcu”. „ch, a nie sch”. „Wczorajsza cena”. Nie trzeba pisać nic więcej.

DeutschSprechen pokazuje zdanie. Notatka dotyczy tego jednego miejsca, w którym się potkniesz. Nie całej gramatyki.

Co można zapisać na kartce

Słowo, które przypomina, a nie poucza. Miejsce w zdaniu, które sprawia trudność. Dźwięk. Liczba, którą mylisz. Jeśli już potrafisz poprawnie wypowiedzieć regułę w zdaniu, nie potrzebujesz tej notatki. Usuń ją, gdy tylko pozostanie tam bez użycia. W przeciwnym razie będziesz czytać notatkę i nie wypowiesz zdania. Zdanie przykładowe jest ćwiczeniem. Notatka to pomost pamięciowy, a pomosty się rozbiera, gdy droga jest już opanowana.

Własne fiszki: najpierw zdanie, na głos, potem notatka, jeśli to konieczne. Nie na odwrót. Kto zaczyna od wyjaśnienia, ten na końcu ma wyjaśnienie, a nie usta.

Czego już nie zapisuję

Tłumaczenie jeszcze raz. Jest już na fiszce, w języku, który wybrałeś. Trzy synonimy. Link do rozdziału. Przeprosiny. Kartki z notatkami do wypracowań stają się dokumentami. Dokumentów nikt nie powtarza w odstępach SRS. „Jeszcze raz” lub „znam to” stają się wtedy ćwiczeniem z czytania. „Znam to” ma znaczenie, gdy zdanie zostało wypowiedziane, a nie wtedy, gdy zrozumiałeś notatkę.

Pozostań niewidoczny w stosie

Notatka może na chwilę pojawić się podczas powtórki. Nie może jednak stanowić treści. Jeśli zauważysz, że czytasz tylko notatkę, następnym razem zakryj ją i powiedz przykładowe zdanie bez niej. Jeśli to nie zadziała, karta nie jest jeszcze opanowana. Wróć do odstępu. Jeden dzień, trzy, siedem. Archiwizuj dopiero wtedy, gdy zdanie opanujesz bez notatki.

Osiem kart wieczorem, z czego dwie na głos i bez patrzenia na kartkę. Pozostałe mogą mieć podpowiedź. W ten sposób notatka pozostaje narzędziem, a nie podporą dla całego stosu.

W ten sposób zdania wiążą się ze słowami: Dodaj słowo. Dlaczego zdanie jest ważniejsze niż lista: ćwicz na głos.

Jedna linijka

Przykładowe zdanie o normalnej długości, które wypowiedziałbyś na głos. Notatka składająca się z trzech, czterech słów lub w ogóle żadna. Karteczek, które tak wyglądają, nie wyrzucasz z powodu zmęczenia. Wypowiadasz je na głos. To jedyny cel notatki na marginesie: żeby w pewnym momencie jej zabrakło, a zdanie i tak pozostało.

Jeśli notatka jest dłuższa niż zdanie, skróć ją do jednego słowa. Dzisiaj, a nie „kiedyś”. „Bo z tyłu”. Wystarczy. Resztę możesz przeczytać w Kılavuz, jeśli naprawdę nie pamiętasz już formy. Wyjaśnienie nie ma co robić na fiszce. Miałem karty, na których notatka była niemal dialogiem. Nigdy ich nie wypowiedziałem. Czytałem je i wymazywałem, kierowany wyrzutami sumienia. Wyrzuty sumienia to nie dystans. Odkąd notatka jest krótka, najpierw wypowiadam przykładowe zdanie i patrzę tylko wtedy, gdy dźwięk się zmienia. Jedno spojrzenie, jedno słowo, jeszcze raz na głos. Potem następna karta. Osiem sztuk. Dwie bez żadnej notatki, na próbę. Jeśli te dwie wychodzą, notatka na marginesie była naprawdę mała. Jeśli nie wychodzą, karta zostaje w stosie. Notatka nie staje się dłuższa. Zdanie staje się krótsze, aż w końcu wychodzi. Trzy słowa na marginesie albo żadne. Zdanie przykładowe stanowi podstawę wieczoru. Notatka może zniknąć. Zdanie nie.

DeutschSprechen zapewnia miejsce dla zdania przykładowego. Notatka pozostaje na marginesie, krótka, a w pewnym momencie znika. Zdanie pozostaje.