Pytania „W”: zadaj pytanie, a potem słuchaj

Pytania z „W” w języku niemieckim to w zeszycie tabela. W rozmowie są one jak drzwi. Kto, gdzie, kiedy, dlaczego, jak. Pytanie, które sam zrozumiałbyś, gdyby ktoś ci je zadał. Potem słuchaj. Mówienie po niemiecku nie oznacza w tym przypadku wystrzeliwania pięciu pytań pod rząd, żeby wyglądało to na rozmowę. Wystarczy jedno, żeby ktoś mógł odpowiedzieć.

Najpierw ćwiczę to pytanie sam. W grupie zadaję to samo, a nie trudniejsze.

Jedno pytanie na sytuację

„Gdzie jest peron?” „Kiedy zaczyna się zmiana?” „Dlaczego pociąg się zatrzymuje?” Nie wszystkie trzy. Czasownik w odpowiednim miejscu, nawet jeśli jesteś zmęczony. W przypadku „dlaczego” i „ponieważ” przesuwa się on na koniec. To jedyne miejsce, na które zwracam uwagę tego wieczoru. Jeśli jest poprawne, koniec. Jeśli nie, krócej: „Dlaczego?”. Pauza. Potem całe zdanie jeszcze raz.

Sztuczna inteligencja może zadać pytanie wcześniej. Rola lub sytuacja, pięć zmian, zatrzymanie i zwolnienie. Potem karta z dokładnie tym pytaniem jako zdaniem przykładowym. SRS je ponownie wyświetla. Pytania zaczynające się od „dlaczego”, które tylko czytasz, nie sprawdzają się przy okienku.

Słuchanie to druga część

Zadajesz pytanie i mówisz dalej, bo cisza cię stresuje. Wtedy nie przećwiczyłeś odpowiedzi. Zadaj pytanie. Milcz. Jeśli odpowiedź pada zbyt szybko: „Wolniej, proszę”. To też jest pełna fraza. W grupie językowej, bez kamery, jest to łatwiejsze, ponieważ nie motywuje cię własny obraz do wypełniania luki.

To nie jest przesłuchanie. Jedno pytanie, jedna odpowiedź, którą możesz powtórzyć jednym słowem, aby mieć pewność, że ją zapamiętałeś. „O siódmej.” To wystarczy.

Czego już nie zbieram

Wszystkie pytania z „W” z jednego wieczoru, w formie listy. Kto to robi, ten zna tabelę. Nie zna jednak tego jednego pytania, którego będzie potrzebował jutro. Rozmowa po niemiecku zaczyna się od pytania. Wybierz pytanie z tego tygodnia. Peron, zmiana, termin. Nie „gdzie mieszkasz” po raz dwudziesty, skoro mówisz to już we śnie, a prawdziwa luka leży gdzie indziej.

Osiem kart po tym, jeśli pytanie zawierało nowe słowo. W przeciwnym razie jedna karta i koniec. Widżet pokaże jutro liczbę do zaliczenia, a nie to, ile typów pytań odhaczyłeś.

Przewodnik po rozmowie: Czat. Wyrażenie opinii za pomocą „weil”, gdy pytanie już jest opanowane: B2, zdanie.

Jedno w pociągu, to samo w sali

W drodze mruczysz pytanie raz, w słuchawkach, cicho. W sali zadajesz je bez poprzedzającego tłumaczenia. Pytania z niemieckimi zaimkami pytającymi pozostają wtedy krótkie. Kto wyjaśnia, jakie pytanie zaraz zada, ćwiczy to wyjaśnienie. Zadaj je. Słuchaj. Odejdź, gdy udało ci się powtórzyć odpowiedź jednym słowem.

Zapisuję pytanie na kartce, zanim otworzę salę. Jedna linijka. Bez listy obok. W grupie językowej pada dokładnie ta linijka, bez wstępu. Jeśli odpowiedź jest zbyt długa, proszę o wolniejsze sformułowanie zdania i powtarzam to jedno słowo, które chcę zapamiętać. Słowo to wieczorem staje się kartką, jeśli było nowe. Nie pięć nowych słów z odpowiedzi, którą zapamiętałem tylko w połowie. Jedno pytanie, jedno słowo, osiem gotowych kartek albo koniec. Jutro to samo pytanie, na głos, nawet jeśli już je „znasz”. Umiejętności w zeszycie to tabela. Umiejętność w sali to ten jeden wiersz, jeszcze raz, bez kartki. Potem koniec. Kolejne pytanie z „W” będzie innego dnia. Dzisiaj nie ma już „gdzie”, „kiedy” i „jak” na końcu, tylko po to, żeby zamknąć rozdział. Jedno pytanie. Jedna odpowiedź. Osiem kart lub koniec. Jutro ten sam wiersz, na głos.

DeutschSprechen pozwala ci wcześniej przećwiczyć pytanie. Pytania z „W” w języku niemieckim w prawdziwej sali to jeden wiersz, a potem wystarczająca cisza, by usłyszeć odpowiedź.