Liczba wyświetlana na ekranie to liczba, a nie ocena

Liczba powtórek do wykonania wyświetlana na ekranie głównym wygląda jak ocena, jeśli tak ją odczytasz. Dwanaście oznacza dwanaście karteczek. Nie „jesteś słaby”. Widżet w DeutschSprechen pokazuje tę liczbę oraz kilka aktualnych słówek do nauki. Od trzech do siedmiu. Karty do nauki tworzysz w aplikacji. Okienko służy jedynie jako przypomnienie.

Przez jakiś czas unikałem tej liczby, gdy była wysoka. Potem stała się jeszcze wyższa. Od tamtej pory czytam ją rano i wieczorem robię osiem. Nie wszystkie. Osiem.

Co robić z tą liczbą

Powyżej dwudziestu: żadnych nowych słówek. Osiem zaległych – powtórzyć jeszcze raz albo „znam to”, naprawdę. Poniżej pięciu: dwa nowe zdania, na głos, z przykładowym zdaniem z danego dnia. Pomiędzy: tylko stos. Planem są powtórki zaległych słówek. Nie jest nim wskaźnik dziesięciu nowych. SRS – jeden dzień, trzy, siedem, trzydzieści, dziewięćdziesiąt – sam wypełnia wieczór, jeśli się tego trzymasz.

Liczba ta spada, gdy ćwiczysz lub gdy archiwizujesz znane słowa, które naprawdę zapadły ci w pamięć. Nie powinna spadać dlatego, że usuwasz kartki, by uspokoić skrzynkę. Spokojna skrzynka z pustymi polami to kosztowna opcja.

Gdy liczba kłamie

Zawieszanie się po kilku dniach, mimo że się uczyłeś: sprawdź oszczędzanie baterii, usuń widget, zapisz w ustawieniach aplikacji, zresetuj. Puste: ustawiłeś ramkę, zanim aplikacja wiedziała, co ma się w niej znaleźć. Zaloguj się raz, zapisz, umieść ponownie. Android i iPhone różnią się gestem, a nie kolejnością. Słowa znajdują się lokalnie. Liczba pochodzi stamtąd, a nie z chmury, na którą czekasz.

Rano czytaj, wieczorem działaj

Nie przesuwaj palcem w polu. Tam to nie działa i dobrze. Rzut oka w pociągu. Wieczorem karty, dwie na głos. Jedno słowo z ekranu w zdaniu. Powtórki, które tylko przeglądasz, pozostają zaległe. Liczba to drzwi. Karta to pomieszczenie.

Zmieniaj aktualne słówka do nauki na widżecie. To, co już opanowałeś, nie musi tam dłużej figurować. Liczba i tak może być wysoka, bo inne rzeczy są jeszcze niepewne. Obie rzeczy mogą się zgadzać jednocześnie.

Tak to konfigurujesz: Widget. Co oznacza ta garść: Słówka do nauki.

Żadnych ocen na lustrze

Należne powtórki to liczba. Kartki to praca. Nie zapisuję tej liczby i nie porównuję jej z wczorajszą jako testu charakteru. Wczoraj dwadzieścia, dzisiaj czternaście, bo zrobiłem osiem: w porządku. Wczoraj cztery, dzisiaj cztery, bo nie otworzyłem kart: to też tylko liczba. Jutro osiem. Albo jedno zdanie, jeśli wieczór jest krótki. Każda kartka głośno obniża liczbę o jeden, jeśli szczerze ją odhaczysz. W gorszy dzień to wystarczy. Nie zero. Zero nie jest celem. Mała liczba to wynik zdań, a nie dowód, że skończyłeś. Żadne ze słów „skończone” nie oznacza „na zawsze”. Za dziewięćdziesiąt dni niektóre rzeczy powrócą. Widżet znów wskaże liczbę. Przeczytaj ją. Zrób osiem. Idź. Jeśli wynosi ponad dwadzieścia, żadnych nowych wyczynów. Osiem starych. Dwa na głos. Reszta jutro będzie miała tę samą cierpliwość. Liczba nie stanie się zła. Czeka na ekranie, aż odczytasz ją jako liczbę, a nie jako wyrok. Dwanaście kart. Osiem dzisiaj. Reszta jutro. Żadnych nowych, dopóki liczba przekracza dwadzieścia. Dwa zdania na głos, resztę uczciwie wymazaj. Widżet pozostaje liczbą. Nie zapisujesz oceny obok. Kartki wybaczają resztę. Nie wybaczają jednak tego, że je usuwasz tylko po to, by pole wyglądało na mniejsze. Jutro znowu rzut oka. Potem osiem. Potem zamknij. Liczba to tylko liczba. Nic więcej. Osiem kart wystarczy.

DeutschSprechen pokazuje powtórki do zrobienia. Ocena pozostała twoim długiem, bo jej nie przyznałeś. Osiem kart. Potem zamknij.